Πόσο ανοιχτή αγκαλιά έχουμε πραγματικά για τα Αμεα στη χώρα μας;

Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια προσπάθεια, κυρίως από φορείς, συλλόγους ή μοναδικές (ή μήπως μοναχικές;), ώστε οι συμπολίτες μας να κατανοήσουν την αναπηρία. Τι είναι αναπηρία, πόσο κοντά είμαστε σε αυτή, γιατί οι αρτιμελείς φοβούνται λες και είναι κολλητική ασθένεια, πόσο σεβόμαστε τη διαφορετικότητα;

Τι συμβαίνει πραγματικά; Η χώρα μας, αν και φημίζεται για τη φιλοξενία της και τα καλά της αισθήματα προς το ξένο και το ξενόφερτο, δε φαίνεται να αντέχει την ιδέα του διαφορετικού που έρχεται να εγκατασταθεί στη ζωή της! Δε θέλω να αγγίξω σε αυτό το άρθρο το κομμάτι του ρατσισμού αλλά του φόβου για το άγνωστο.

Οι Έλληνες είμαστε σε γενικές γραμμές ένας θετικός λαός, με το κέφι μας και με την περηφάνια μας. Για αυτό και ότι κάνουμε, έχει μια υπερβολή. Αυτό ίσως να εξηγεί και γιατί ο Έλληνας φοβάται την αναπηρία. Δεν έχει μάθει να ασχολείται μαζί της, την θεωρεί κακή και αρνητική. Θεωρεί πως οι ασθένειες μπορεί να μεταδοθούν με μια αγκαλιά ή με ένα φιλί στο συνάνθρωπο.

Από το σχολείο ακόμα, δεν έχουμε λάβει την παιδεία πως τα Αμεα, είναι κομμάτι της κοινωνίας μας, της γειτονιάς μας …μερικές φόρες και της οικογένειας μας. Ότι δε πρέπει να ντρεπόμαστε για τον αδελφό μας, τον παππού μας ή τη φίλη μας που είναι σε αμαξίδιο, με παραπληγία, με τύφλωση ή με σύνδρομο Down. Να μάθουμε πως όλα είναι κομμάτι της ζωής μας και σε κάποιες περιπτώσεις, πως όλοι είμαστε εν δυνάμει ανάπηροι. Άρα ότι ίσως βρεθούμε σε ανάλογη θέση.

(Πηγή: http://www.newsitamea.gr/)